"اليس الله بكاف عبده"

       

   "آيا خدا براي بنده اش كافي نيست؟"

 

"قرآن كريم"

 

 

پروردگارا!

 

ما را چنان مشغول روزمرگي دنيا مكن تا از خاطر ببريم

 

                           مصلحي درانتظار صالح شدن امت خويش است ...

 

                       التماس دعاي فرج 

دوست دارم نگات کنم تو هم منو نگاه کنی

من تو رو صدا کنم تو هم منو صدا کنی

قربون صفات برم از راه دوری اومدم 

جای دوری نمی ره اگه به من نگاه کنی 

دل من زندونیه توئی که تنها می تونی 

قفسو وا کنی و پرنده رو رها کنی

 دانلود این سرود

(برای دانلود روی لینک کلیک راست کرده و گزینه save target as را بزنید)

پخش زنده از حرم امام رضا (ع)

وجعلنا من الماء کل شی حی

 وقتی زمین تفتیده کویر از شدت تشنگی بیهوش شده بود و آفتاب بی رحم تمامی شعاعهایش را به کویر دوخته بود. پیکر هموار کویر آرام از درز چشمان بی رمقش قامت بلند خورشید را ورانداز کرد و زیر لب آفتاب را نفرین کرد. آن هنگام که تمامی امیدهای کویر داشت قطع می شد تو ای آب همان بودی که وجودش را در برگرفتی از غصه رهایش کردی و تمام کویر را سیراب نمودی.

زمانی که هیزم های خشک و نازک در چنگال شعله های سوزان آتش به فریاد برخواسته بودند و ناله هایشان حرارت آتش را تسکینی نمی بخشید. آن هنگام که دیگر آخرین رمقشان ازکف می رفت تو ای آب همان بودی که با در انداختن خود درمیان لهیب آتش پیکره نیم سوخته آنها را تسلی بخشیدی. زمانی که طفلان معصوم و بی گناه از گرسنگی می گریستند وقتی قحطی رخساره بچه ها را زرد می کرد و غمگینتر از همه برزگر پیر بود که کنج خانه اش زانوی غم به بغل گرفته بود ای آب تو بودی که با نزول خود چون سروشی آسمانی غنچه لبخند را بر طفلکان معصوم او گشودی.

آن هنگام که موسی (ع) و پیروانش از دست فرعونیان گریختند و به نیل رسیدند در حالی که دشمن از پشت سر آنان می شتافت آن هنگام که تمامی پیروان مضطرب بودند ای آب تو بودی که کنار رفتی و راه را بر موسی گشودی و فرعونیان را در چنگال خشمت نابود کردی.

هنگامی که مادر افسرده ای درسوگ تنها فرزندیتیمش حجاب غربت به تن کرده بود و لحظه ای آرام و قرار نداشت تو ای آب اشکی شدی تا از گوشه چشمش روان شوی و تسلی اش بخشی. تو تبلور تمام غمهای درونش بودی.

زمانی که بذر خشک حسرت در رویش می نالید و می گریست تو ای آب همان بودی که رویای بذر را به حقیقت تبدیل کردی. وقتی ریشه های خشکیده بوته های صحرا در انتظار قدومت بی حال شدند و کم کم از آمدن تو ناامید؛ آن هنگام که دنیا برایشان تیره و تار بود تو بودی که وجودشان را در برگرفتی و همه را سیراب نمودی.

آری ای آب! در هر جایی به داد بیچاره ای رسیدی گاهی به کویر سیرابش کردی. گاهی ریشه های فرتوت و خشکیده را درخود گرفتی. زمانی برای دیگران خود را به خاک و آتش کشاندی. زمانی فریاد کردی تا فریادرس کسی باشی. هرجایی به داد کسی رسیدی و فریادرس مظلومی بودی.

اما در کربلا:

نبودی که ببینی که چگونه رخسار "اصغر" از فرط تشنگی دگرگون شده بود. نبودی که ببینی چگونه "حسین"را با حلقومی خشکیده؛ آن هم خشکیده تر از روح کویر کشتند؛ خیام را چگونه سوختند و آبی نبود که خاموشش کند. و راستی این شرم تو را و مرا بس...ای آب.

برگرفته از کتاب حرمان هور

شهید احمدرضا احدی

در زمان غيبت منتظر به كسي مي گويند

                                 كه منتظر شهادت باشد....

شهيد مهدي زين الدين

                        آفتاب مهربانی

                                                       سايه تو بر سر من

                        ای که در پای تو پيچيد

                                                         ساقه ی نيلوفر من

                        با تو تنها با تو هستم

                                                         ای پناه خستگی ها

                       در هوايت دل گسستم

                                                          از همه دلبستگيها

                       در هوايت پر گشودن

                                                           باور بال و پر من باد

                       شعله ور از آتش غم

                                                          خرمن خاکستر من باد

                        ای بهار باور من

                                                         ای بهشت ديگر من

                       چون بنفشه بی تو بی تابم

                                                           بر سر زانو سر من

                      بی تو چون برگ از شاخه افتادم

                                                           زرد و سرگردان در کف بادم

                      گرچه بی برگم گرچه بی بارم

                                                           در هوای تو بی قرارم

                       برگ پاييزم

                                     بی تو می ريزم

                                                           نو بهارم کن

                                                                           نو بهارم 

 

 شعر از استاد فریدون مشیری

خواننده: دکتر محمد اصفهانی

آلبوم حسرت

دانلود این ترانه با صدای دکتر محمد اصفهانی

^{دلم گرفته اي دوست.......}

                                     ^{هواي گريه با من.......}

^{خدايا كمكم كن......}

 

             يه روزي روزگاري           

                                         دو تا بچه بسیجی

نمی‌دونم كجا بود

                        تو فكه یا دویجی

تو فاو یا شلمچه

                                    تو فكه یا موسیان

مهران یا دهلران

                                                  تو تنگه حاجیان

تو اون گلوله بارون

                           كنار هم نشستند

دست توی دست هم

                                         با هم جناق شكستن

با هم قرار گذاشتن

                            قدر همو بدونن

برای دین بمیرن

                                            برای دین بمونن

با هم قرار گذاشتن

                                كه توی زندگیشون

رفیق باشن ولیكن

                                      ا گه یكی شون پرید

و از قفس پرکشید

                                                        اون یكی كم نیاره

بپای این قرارداد

                                     زندگیشو بذاره

سالها گذشت و اما

                                              بسیجی‌های باهوش

نمی‌گذاشتن كه اون عهد

                                                    هرگز بشه فراموش

 

یك روز یكی از این دو

                                        یه مهر به اون یكی داد

اون یكی با زرنگی

                                                    مهر و گرفت و گفت یاد

روز دیگه اون یكی

                                     رفت و شقایقی چید

برد و داد به رفیقش

                             صورت اونو بوسید

 

گل و گرفت و گفتش

                                بسیجی دس مریزاد

قربون دستت داداش

                                  گل و گرفت و گفت یاد

 

این روزا و هفته‌ها

                                     از پی هم می‌گذشت

تا یك روزی صدائی

                                                  اینطور پیچید توی دشت

یكی نعره‌‌ای كشید

                               عراقیا اومدن

ماسكاتونو بذارین

                                                   كه شمیایی زدن

از اون دو تا یكیشون

                              در صندوقو باز كرد

ماسك خودش بود ولی

                                                        ماسك رفیقش نبود

دست شو برد تو صندوق

                               ماسك گاز خودش رو

برداشت پرید اون ورو

                                                         روی صورت دوست

قدیمیش گذاشتش

                               همسنگر قدیمیش

دست اونو گرفتش

                                                هل داد به سمت خودش

نعره كشید و گفتش

                            چرا می‌خوای ماسكتو

رو صورتم بذاری

                                               بذار كه من بپرم

تو دو تا دختر داری

                         ولی اون اینجوری گفت:

تو رو بجان امام

                                                 حرف منو قبول كن

نگو ماسكو نمی‌خوام

                              زد زیر گریه و گفت

اسم امام و نبر

                                             ماسكو رو صورت بذار

آبروی ما رو بخر

                             زد زیر گریه و گفت

كشكی قسم نخوردم

                                                بچه چرا حالیت نیست

اسم امام و بردم

                          اون یكی با گریه گفت

فقط برای امام

                                              ولی بدون بعد تو

زندگی رو نمی‌خوام

                            ماسكو رفیقش گرفت

گاز توی سنگر اومد

                                                       وقتی می‌خواس بپره

رفیقشو بغل كرد

                              لحظه‌های آخرین

وقتی می‌رفتش از هوش

                                                   خندید و گفت: برادر

یادم تو را فراموش

 

                               آهای آهای برادر

گوش بده با تو هستم

                                                           یادت می‌آد یه روزی

باهات جناق شكستم

                              توئی كه روزمررگی

تو رو خونه نشونده

                                                      توئی كه بعد چند سال

هیچی یادت نمونده

                                عكسای یادگاری

جورابای مردونه

                                                سربندهای رنگارنگ

انگشتری و شونه

                               هر چی رو بهت میدم

روی زمین می‌ندازی

                                              می‌گی همش دروغ بود

          یاد نمیگی می‌بازی

 

منتخبی از سرودهای شاعر آسمانی زنده یاد ابوالفضل سپهر